วันนี้ไปพบหน้าคร่าตา(เขียนอย่างนี้ถูกป่าวหว่า)พ่อหนุ่มทั้งห้ามา.....โอ้ววววววววววววววววว....สุดยอด สุโก่ยยยยยยยยย มากๆๆๆๆๆๆ
เป็นอีกวันที่ประทับใจสุดๆไปเลย
ขอเล่าตั้งแต่เริ่มแรกเลยนะ...เมื่อวานไปค้างหออีฟ...นั้งเม้าท์นั่งเล่นกันตามปกติ พอตี 1 ก็ขุดเอาหนังสือสอบขึ้นมาอ่าน..ตี 1 ครึ่งก็เข้านอน..แล้วตื่น ตอนตี 3 .....แล้วกว่าสมาชิกทั้งหกจะอาบน้ำกันเสร็จ ก็เป็นเวลาตี 4 เสร็จแล้วก็ออกเดินทาง มุ่งหน้าไปยังดอนเมือง
(ได้ข่าวว่าอาทิตย์นี้ทั้งอาทิตย์แกมีสอบ แถมวันนี้ก็มีสอบบ่าย ยังมีกะจิตกะใจไปร่อนตามผู้ชายได้ 555+)
พวกเรานั่งจุนโนะ(แท๊กซี่)กันไป ใช้เวลาไม่มาก ไปถึงสนามบินตอนตี4 ครึ่งกว่า ยังไม่ตี 5 แล้วก็เดินหาทางเดินออกปกติที่อาราชิจะออกมา...แต่ก้อยเค้าคอยโทรเช็กกับพี่ที่รู้จักกัน...ได้ความว่าพ่อหนุ่มทั้งห้าจะไปแถลงข่าวที่โรงแรงอามารี แอร์พอร์ท พวกเราก็เลยตัดสินใจว่า เดินไปดูลาดเลาที่โรงแรมกันก่อนดีมั๊ย เผื่ออาราชิออกมาแล้ว พวกเราจะได้วิ่งข้ามฟากไปโรงแรมกันได้ทัน แต่สุดท้ายก็ได้สถิตอยู่ที่โรงแรมตลอดศก(แต่ดีแล้วล่ะ ดีมากๆ)
(ช่วงนอกเวลา1) ตอนที่จะเดินเข้าสะพานเชื่อมระหว่างโรงแรมกับสนามบิน ลุงที่คอยบอกทาง พอเห็นพวกเราใส่ชุดนักศึกษา มาเดินกันแต่เช้า เค้าคงรู้ว่ามาทำไรกัน ก็เลยช่วยบอกทางให้ แต่ที่ตลกคือ ลุงเค้าพูดว่า "มารับเอฟโฟกันใช่มั๊ย...ทางนี้ๆเลย" ไอ้เราก็แบบว่า "เฮ้ย...ไอ้วงที่จะมาเนี่ยมันมีห้านะ ไม่ใช้สี่" พวกเราก็เลยหัวเราะกับคำว่าเอฟโฟมาได้สักพัก แล้วลุงเค้าก็ตะโกนถามมาว่า "แล้วตกลงมันชื่อวงอะไรนะ" พวกเราก็เลยสนอง ตะโกนบอกลุงเค้าซะลั่นสะพานว่า "อาราชิ" (โปรดจิ้นว่าพวกเราหกคนร้องออกมาพร้อมกัน)
ต่อๆๆ...ก็เดินตามๆเค้าไปตรงข้างๆโรงแรม พี่การ์ดเค้าจัดเตรียมที่ไว้ให้แฟนๆแล้ว(ตรงที่มีรถเข้าออกตลอดเวลาอ่ะ) พวกเราอดเข้าไปในงานแถลงข่าวด้วยง่ะ..แต่แบบว่า นี่เพิ่งจะตีห้าเองนะ คนก็เยอะเหมือนกันแฮะ..แล้วพวกเราก็เลยลังเลใจกันว่า จะกลับไปที่สนามบินดีมั๊ย รึว่าจะอยู่กันที่โรงแรม ชั่งใจอยู่ว่า ที่ไหนจะได้เห็นมากที่สุด...แต่แล้วก็เลยตัดสินใจอยู่ที่โรงแรม เพราะว่าคนก็เริ่มมากันแล้ว อีกอย่างพวกเราก็อยู่กันตรงข้างหน้าติดรั้วที่เค้ามากั้นไว้แล้วด้วย
สักพักโรงแรมเค้าก็ปล่อยการ์ดออกมา
(ช่วงนอกเวลา2) เราชอบพี่ๆที่เป็นการ์ดจัง พี่ๆเค้าหน้ารักมากเลย ไม่ดุ ไม่ทำหน้าเครียด เล่นกับพวกเราตลอด เหมือนเค้าจะเป็นเบ๊เราเลยด้วย เดี๋ยวเก็บกระดาษให้ ถ่ายรูปให้ ช่วงระหว่างที่รออาราชิมาหรือว่ารอแถลงข่าว ก็ได้พี่ๆเค้านี่แหล่ะ ที่มาคอยเล่นด้วย..
พี่การ์ดบอกว่าเครื่องจะลงตอน 6โมงแต่กว่ารถโค้ชจะพาหนุ่มๆมาก็ปาไปซะ 7 โมง (คงงั้น...ไม่ได้ดูนาฬิกา)..
ต่อไปนี้คือช็อตเด็ด (มีอยู่ด้วยกันสองช่วง คือช่วงที่หนุ่มๆลงจากรถแล้วเข้าโรงแรม กับช่วงออกจากโรงแรมแล้วขึ้นรถ)
ตอนรถของหนุ่มๆมานะเรายังมึนๆอยู่เลย แต่ยังมีคนมึนกว่าเราอีก..(เดี๋ยวรู้...ว่าใคร 55+) พอรถมาจอดตรงหน้าเรา แล้วเราเงยหน้าขึ้นไป แบบว่า...เฮ้ย...กรี๊ดดดดด...จุน..กับ ไอบะอยู่ตรงหน้าเราพอดีเลย...ส่วนอีกสามคนเราไม่เห็นอ่ะ สงสัยนั่งอยู่ฝั่งโน้น..แล้วเราก็มองหน้าจุน...จุนทำหน้าแบบว่า เหวออ่ะ เหวอมากๆเลยด้วย ไม่ยิ้ม ไม่ทำหน้าโกรธ ทำหน้าแบบว่า ตกใจ ว่าทำไม(นัง)พวกนี่มันเป็นไรกัน บ้าไปแล้วรึไง(รวมทั้งอิชั้นด้วยแหล่ะที่บ้าไปแล้ว) เพื่อนมันบอกว่า จุนมันคงตกใจที่เห็นหญิงไทยใจกล้าปีนต้นลั่นทม(มั้ง)อยู่ด้านหลัง 555+ (เด็กไทยทำได้ทู้กอย่าง)..แต่พอเราเบนสายตามาทางไอบะ...แบบว่า นี่ก็เหวออีกคน เหวอแบบว่าเพิ่งตื่นนะ นั่งหันรีหันขวางกันทั้งคู่(ณ ตอนนั้นที่ยังไม่มีใครลงจากรถ เราเห็นแค่สองคนนี้อ่ะ แต่แบบว่าทำไมเพื่อนมันเห็นครบฟ๊ะ)...ทีนี้รู้ยังว่าใครมึนกว่าเรา555+
มาตอนที่หนุ่มๆจะลงจากรถ เราไม่รู้ว่าใครลงก่อนลงหลังอ่ะ มัวแต่พะวงระหว่างจุนที่อยู่บนรถข้างหน้าเรา กับประตูรถ ว่าจะถ่ายตรงไหนก่อนดี ตอนโอจังลงมาก็เห็นแว๊บๆ(ถ่ายไม่ทันง่า) นิโนะก็โผล่หน้าใสๆมาได้แป๊บเดียว แต่พอพี่โชลงมาแค่นั้นแหล่ะ โรงแรมแทบแตก เสียงกรี๊ดก็ลั่นสนั่น แล้วพี่แกอยู่ตรงประตูรถนานด้วย ไอ้เราก็ถ่ายไปด้วย กรี๊ดไปด้วย สุดท้ายรูปที่ออกมาก็ไม่ชัด แถมเห็นหัวพี่โชน้อยนิด (ตรงจุดประตูรถกับที่ที่เรายืนอยู่ มันเยื้องอยู่ไกลกันพอควร เลยได้ภาพไม่ดีเลยอ่ะ) ..แถมยังมางงกับตัวเองอีก ว่าจุนกับไอบะลงรถไปตอนไหนฟ๊ะ ทำไมเราไม่เห็น(เลยอดถ่ายจุนตอนลงรถ)....แล้วก็มีถ่ายกับกอล์ฟ-ไมค์นิดหน่อย...เสร็จแล้วก็พากันเดินเข้าโรงแรม(เฮ้ย...ใช้คำซะ...) พอถึงตอนนี้ จุนจะดูหายเหวอแล้วล่ะ เพราะก่อนจะเดินเข้าไป ก็หันมาโบกไม้โบกมือกับแฟนๆ..ส่วนไอบะไม่ได้มองเลย(มัวแต่จ้องจุน) แต่ก้อยบอกว่า ไอบะดูเพลียๆยังไงไม่รู้(ได้ข่าวว่าก้อยมีไอบะเป็นสามี แต่ตะโกน พี่โช พี่โช๊...ตลอด 555+)...แต่ก็ทุกคนน่ะแหล่ะ ก่อนเดินเข้าไป ก็หันมาโบกไม้โบกมือให้แฟนๆกันทั้งห้าคน...พอหนุ่มๆเดินเข้าไปก็ถึงช่วงเวลาแห่งการรอคอยและเล่นกับพี่การ์ดไปพลางๆ
(ช่วงนอกเวลา3)ใช้เวลาในการอคอยไปประมาณสองชั่วโมงกว่าด้วยความทรมาน เพราะเราได้ยืนติดหน้ารั้วใช่มั๊ย...และแน่นอนเราต้องโดนข้างหลังเบียดมาอยู่แล้ว(เข้าใจๆ..ไม่โกรธๆ) แต่แบบว่าตอนนั้นทรมานจริงๆนะ..ข้าวก็ยังไม่ได้กิน นอนก็เหมือนไม่ได้นอน แถมโดนเบียดซะ...ทั้งพุง ทั้งหน้าอก จะหายไปอยู่แล้ว...อึดอัดด้วย ..(ยุงก็กัดขา..จะเกาก็ไม่ได้ เพราะโดนเบียดอยู่..เงี้ยแหล่ะ..ได้อยู่ข้างหน้าแต่ก็ต้องแลกด้วยความทรมาน)
พอใกล้ 9 โมง พี่การ์ดก็มายืนตามหน้าที่ แล้วพี่เค้าบอกว่า "เนี่ย เดี๋ยวเค้าจะให้อาราชิมาเดินไปตามแนวข้างหน้าแฟนๆแล้วก็ขึ้นรถ" ไอ้เราก็ด้วยความไม่เชื่อ..ก็บอกไปว่า "โถ่พี่ ไม่ต้องมาหลอกหนูหรอก"
แต่เอาเข้าจริงๆคือมันก็เป็นความจริง...555+...พอพี่การ์ดยืนประจำตำแหน่ง รถโค้ชมาจอดรอเยื้องไปไกลหน่อย...เราเห็นสต๊าฟญี่ปุ่นเดินมาแถวข้างหน้าเรา แล้วพูดว่า อิกไคๆๆ(อีกครั้ง) เราแทบกรี๊ด...นี่พี่การ์ดพูดจริงรึนี่ นึกว่าล้อเราเล่น...
พออาราชิก้าวเท้าออกมาจากโรงแรม เราก็แบนทันที ทรมานมากกกกกกก แต่บ่ยั่น ปากก็ตะโกนว่า กัมบัตเตะๆๆๆ มือก็กดชัตเตอร์อย่างรัว เค้าให้อาราชิมาโพสถ่ายรูปโดยให้แฟนเพลงเป็น Back ด้วยล่ะ แต่มาไม่ถึงข้างหน้าเราอ่ะ แค่เยื้องๆซ้ายเท่านั้น...และช่วงที่เค้าถ่ายกันอยู่นั้น เราก็กระหน่ำกดชัตเตอร์สุดๆ(แต่ให้ตายเหอะ กล้องเดินไม่ทันใจเราเลย)
หลักๆถ่ายได้แค่พี่โช นิโนะ กับจุน ส่วนไอบะกับโอจัง อยู่ในตำแหน่งที่ไม่สามารถเจ้าค่ะ...(เราอยากได้รูปโอจังแบบเต็มๆง่า..ได้แต่แว๊บๆ) แต่แบบว่าได้เห็นใกล้มาก ระยะไม่เกินสองเมตร พอเค้าถ่ายตรงเยื้องซ้ายเราเสร็จก็เดินผ่านหน้าเราไป แล้วแบบว่าตอนนั้นพวกเค้าทั้งห้าคนหันหน้ามาเล่นกับแฟนๆพอดี..เราก็มัวแต่อึ้งกับความเจิดจรัส..จนลืมกดชัตเตอร์(งื่อ..ทำไมเลวอย่างงี้)
(ช่วงนอกเวลา4) พี่โชกับนิโนะตัวติดกันตลอด ตั้งแต่ขามาและขากลับ พี่โชชอบเอามือมาโอบไหล่นิโนะบ้าง โอบเอวบ้าง เพื่อนเราเพ้อตลอดมาทางว่า "โชโนะ โชโนะ" 555+...อ้อ..ตอนจะกลับเนี่ย หนุ่มๆเค้าตื่นกันหมดแล้ว เอนเตอร์เทรนเล่นกับแฟนๆตลอด..แต่ก็มีพี่โชกับนิโนะที่ดูไฮเปอร์ที่สุด ไอบะก็ยังดูเพลียๆเหมือนเดิม โอจังก็เล่นกับแฟนๆตลอด ส่วนจุนก็ หล่อสุดๆๆๆๆ
พอขึ้นไปนั่งบนรถก็ยังเล่นกับแฟนๆอยู่..ทั้งสี่คนก็โบกไม้โบกมือ ส่งพีซกันตามประสา แต่พี่โชนี่สิ จูบกระจกรถ..ก้อยบอกว่า เป็นรอยรูปปากพี่โชเลย...(แง๊..รถอยู่ไกลเห็นไม่ชัดง่ะ)
แล้วรถก็เคลื่อนตัวออกปายยยยยย ถ่ายท้ายรถมาได้4 -5 รูป (เอามาทำไรวะ)..แต่รูปส่วนใหญ่ได้แต่นิโนะหันข้างให้อ่ะ เราอยู่ตรงมุมนั้นพอดี..
(ช่วงนอกเวลา5) ได้สบตาครบทุกคนด้วยแหล่ะ ก๊ากกกกกกกกก แต่คนละเสี้ยววินาที 5555+..พอจุนมองมาก็แหกปาก กัมบัตเตะๆๆ โอจังมองมาก็กัมบัตเตะ ทุกคนมองมาก็กัมบัตเตะ..อ้อ..ใช่ๆ...รู้สึกว่ามีแต่ไอบะนี่แหล่ะที่ไม่ได้สบตา...ไม่รู้เป็นไร...(เราพยายามเก็บรายละเอียดของทุกคนแล้วนะ ..มีแต่ไอบะนี่แหล่ะที่รู้สึกจะห่างเหินกันเหลือเกิน)
พออาราชิไปแล้ว...พวกเราก็เริ่มขบวนนั่งจุนโนะไปตึกจีเอ็มเอ็ม ไปจองบัตร ได้บัตร 1000 มา มากกว่านี้ไม่ได้แล้วล่ะ โอคาเนะก๊ะไน่ ตังไม่มี แค่นี้ก็เป็นหนี้หัวบานแล้ว5555+ เสร็จแล้วก็บึ่งไปมหาลัย ไปทำหน้าที่ที่แท้จริงกันสักที นั้นก็คือ สอบ 555+ ตอนสอบก็แบบว่า โอ้ยยย..พี่โชจูบกระจก จุนน่ารัก นิโนะหน้าใส...กว่าจะเรียกสติสตังค์กลับมาได้ก็แทบตาย
(ช่วงนอกเวลา6) ไอ้พวกช่างภาพมันจะถ่ายอะไรนักหนาก็ไม่รู้ เราก็หลบไปดิ..กลัวแม่เห็นนะโว๊ย..(บอกแม่ว่ามาติวหนังสือเจ้าค่ะ...555+)
หมดแล้วล่ะ 1 วันที่แสนประทับใจของเรา ตอนนี้นึกได้แค่นี้อ่ะ เดี๋ยวถ้าวันหลังนึกอะไรได้อีก จะมาต่อแล้วกัน
ที่จริงวันนี้ไม่นึกว่าจะได้เจอได้เห็นแบบจังๆอย่างนี้เลยนะ นึกว่าจะได้เห็นแบบไกลๆลิบๆ แต่นี่มาแบบ ห่างกันไม่เกินสองเมตร โอ้วววววววว สวรรค์ช่างโปรดลูกเหลือเกินนนน
อ๊ากกกกกกกกก สีสันบรรเทิงมันจับภาพตรงกลุ่มพวกเราพอดีเลยอ่ะ..ดีนะที่เราเอามือปิดหน้าพอดี ไม่งั้นโดนแม่เฉ่งแน่ๆ 555+
